ميترا و پايه گذارىتمدنها ؟

دانش شهريگرى را از كهن ما براى ديگران بگذاشتيم!!

سياوش اوستا 

ارمنى ها از نژاده ترين تيره هاى آسيائى، ايرانى هستند!

نيمروز ۷ بهمن ماه شماره ۸۶۹

پسر بُد مراورا خردمند، چار
كه بودند از او در جهان يادگار
نخستين چوكاوس با آفرين
كى آرش دوم بد سوم كى پشين
چهارم كى «ارمين» كجا بود نام
سپردند گيتى به آرام و كام
«فردوسى توسى»

چكامه سراى بزرگ خراسان پيروز پارسى، آنگاه كه از ريشه ارمن ها مى سرايد، آنان را از تبار پاك و تيره هاى نخستين ايرانى آريائى مى داند.
استاد فريدون جنيدى نيز كه از فرهيختگان بزرگ دوران ماست و تاكنون جدا از پرورش شاگردانى فرهيخته و خردمند آثار پر ارزش و گرانبهائى را از خود و ديگر پژوهشگران پرورش يافته در پيشگاهش در سازمان انتشاراتى و آموزشى «بنياد نيشاپور» منتشر نموده است. در پيش درآمدى كه براى كتاب فرهنگ واژه هاى همانند ارمنى، اوستائى، پهلوى، پارسى اثر «هراچيا آجاريان» و ترجمه و گزارش دكتر اديك آرين نوشته است، بر اين نكته تأييد و تأكيد دارد كه ارمنى ها از نژاده ترين تيره هاى آريائى هستند. براساس نوشته شاهنامه، نخستين جايگاه رويش و زايش ارمنيان درياى مازندران و آمو دريا و درياچه آرال بوده است و بنابر نوشته كتاب اوستا همين سرزمين جايگاه زايش و رويش آريائيان جهان نيز بوده است.
زبانشناسان در پى پژوهش هاى خود جدا از اين كه كلمات بسيارى را در زبان ارمنى با اوستائى، پهلوى، پارسى همريشه و يكى دانسته اند، سبك گويش آنها را نيز از يك ريشه مى دانند.
مثلاً در زبان هاى آريائى «از»، پيش از نام مى آيد: از خانه، از مدرسه، از خيابان. در زبان ارمنى نيز همينسان است. دون اينس: از خانه....
استاد فريدون جنيدى مى نويسد كه خراسانى ها به كفش، كوش مى گويند و ارمنى ها نيز كوش و كوشيك مى گويند.
-در خراسان به كشمش مى ميز مى گويند.
-و ارمنى ها نيز ماميچ مى گويند.
در پارسى عدد چار و يا چهار و در ارمنى چورس
پنج: هينگ.
هشت: اوت (هوت) .
ده: دس.
پدر: هاير.
مادر: ماير.
سرد: تسرت.
پنير: پانير.
كره: كراك.
آلبالو: بال.
پزشك: بژيشك.
كاروان: كاراوان.
در پارسى مى گوئيم مدادم و مدادت، حروف آخر پيوند در زبان ارمنى نيز همسان و هم آوا است:
مدادم: ماتيدم.
مدادت: ماتيدد.
تقويم و سالنامه ارمنى ها (در دوران باستان و ازمند كهن پيش از مسيحيت) نيز برابر و يكسان با گاهشمارى اوستائى است. دوازده ماه سى روزه و هر روز بسان روزهاى ايرانى نامى داشته و پنج روز پايانى سال هر يك با نام ويژه اى شناخته مى شده است.
استاد فريدون جنيدى به ما مى آموزد كه جشن هاى ارمنى ها نيز با جشن هاى ما برابر است:
«ديارن داراج» كه ده روز پس از جشن سده برگزار مى شد و در آن آتش افروخته مى شود و كشيشان به جاى موبدان باستان حضور دارند.
جشن نوروز آريائى اوستائى را جشن بزرگ بارى گندان مى نامند كه با بهار آغاز مى شود كه لباس نو و ديد و بازديد و شيرينى خوردن و هديه گرفتن و سيزده بدر را در خود دارد!
بارى گندان يعنى نيك شدن زندگى، كه با بهار همه چيز در طبيعت نو و به و نيك مى شود...
به روزهاى كهن و تمدن هاى برباد رفته بازگرديم و روزگارانى را به ياد آوريم كه ايرانيان آناهيتا و ارمنى ها آناهيت، ما بهرام و يا «واهرام» و آنها واهاگن و ما مهروات و ارُمزد و آنها ميهرو و آرمازد را ستايش مى كردند.
و به گفته آن جوان خراسانى آنگاه كه ريشه اى به آواهاى ارمن، اَرين و ايرن (ايران) مى انديشيم، پى مى بريم كه خود واژه ارمن نيز از آرين و ايرن (ايران) آمده است و فقط در جابجا شدن جغرافيائى خود رنگ و رو و آواى خود را ديگر كرده است؟!
همين هفته پيش در يكى از سخنرانى هايم براى فرهخيتگان فرانسوى مى گفتم كه رهنوردى نام ها و واژه ها از شهرى به شهرى ديگر و از سرزمينى به سرزمين ديگر چه آسان و بى صدا و بى جنجال رنگ و رو و آوا عوض مى كنند. زرتشتى را و عيسى و (موس) موسى اى را كه پدران و مادرانشان سى و يا چهل سال اينگونه خطاب كرده اند را در اين فرانسه ما، زراتوسترا و جيزو «ژزوّ» و موايز، مى خوانند و «جهان» را كه يكى از ياران عيسى و از اصل ايرانى بوده است ژان و «ژوآن» مى خوانند.
چه زيبا و پر مهر و پر دانش است رهپيمائى در سرزمين واژه ها و آواها؟

دانش شهريگرى را از كهن ما براى ديگران بگذاشتيم!!

سال هاست كه طرح ايران كهن و افتخاراتى را كه براى بشريت آفريده است در غرب فراموش كرده اند و مصر را به عنوان نخستين مهد تمدن بشرى مطرح مى كنند.
استقرار جمهورى اسلامى و افكار و اعمال خشن آنها در سراسر جهان و ايران طى ۲۷ سال گذشته اصلى ترين عامل اين مسئله بوده است. انديشمندان و سياستمداران غرب بسان جوانان اين سرزمين ها نيستند كه حقانيت تاريخى ايران را فراموش كرده باشند، اما رويدادهاى سال هاى اخير آنها را وادار ساخته است كه چنين برخوردى داشته باشند.
در سال نو ميلادى امسال، بسيارى از هم ميهنان من كتاب PERSIA 7000 YEAR OF CIVILIGATION را به زبان هاى فرانسوى و انگليسى به دوستان خود هديه كردند، خود من نيز چنين كرده و به رئيس جمهور فرانسه نخست وزير و چند وزير و رئيس پارلمان فرانسه، تاريخ پر افتخار هفت هزار ساله ايران را هديه كردم.
همه براى من پيام هاى پر مهر و سپاس آفرينى را فرستادند و تأييد فرهنگ و تمدن كهن ايران را نمودند.
با دوست مهربان ماهومر آبراينان و يارانى ديگرى در سراسر جهان بر آن شده ايم تا اين سال را سال كوروش ناميده و تنديس او را در پايتخت هاى غرب نصب كنيم.
در اكتبر امسال كه ياد روز كوروش است اين كار را در پاريس انجام خواهيم داد با جشن بزرگى كه در خور عنصر ايرانى باشد.
در استراليا و ديگر نقاط جهان نيز اين بزرگداشت دنبال خواهد شد. براى اين كه مهربان ياران در سراسر جهان بتوانند دستمايه و پشتوانه فكرى قوى و خردمندانه اى داشته باشند مواردى را يادآورى مى كنيم و آن اين كه خود انديشمندان آگاه غرب بر اين باورند كه تفكر و انديشه ايرانى مادر تمدن بشرى بوده است. ميترا را همه مى شناسند و با گسترش آئين او در غرب آشنا هستند.
هرگاه در محافل غربى ها من درباره ميترا و زرتشت سخنرانى مى كنم، احساس مى كنم كه شنوندگان و حاضرين در سالن ها كه از فرهيختگان غرب هستند، جدا از آن كه از سخنرانى شادمان مى شوند، خود آنها نيز در تأييد گفته ها دقايقى سخن مى گويند.
در رابطه با قدمت تمدن ايران نسبت به مصر، ما لوحه اى را كه اصل آن در موزه واتيكان است در پشت جلد كتاب آئين اوستا آورده ايم كه كوروش بزرگ در هنگامه اى كه بر ۱۲۷ كشور جهان از جمله مصر و عربستان فرمانروائى مى كرد، براى مردم آنجا نه اينكه ۴پزشك و ده قوطى دارو مى فرستد تا بيمارانشان را درمان كنند بلكه گروهى را مى فرستد تا دانشكده پزشكى را در مصر بسازند و «آدرين» كه اين لوحه را نوشته است گواهى مى دهد كه شاه شاهان كوروش بزرگ گروهى را به مصر روان مى كند تا با ساختن دانشكده پزشكى، علم طبابت را به مردم آن سرزمين آموزش دهند تا آنها بتوانند بيماران خود را درمان كنند.
اين خود يك سند كوچك است از كهنگى فرهنگ تمدن ايرانى نسبت به تمدن مصر و ديگر كشورها.

سخنگوى دهقان چه گويد نخست
كه نام بزرگى بگيتى كه جست؟
كه بود آن كه ديهيم بر سر نهاد؟
ندارد كس از روزگاران بياد؟
مگر كز پدر ياد دارد پسر
بگويد ترا يك به يك از پدر
كه نام بزرگى كه آورد پيش
كرا بود زان بر تران پايه پيش
پژوهنده نامه باستان
كه از پهلوانى زند داستان
چنين گفت كايين تخت و كلاه
گيومرت آورد كو بود شاه!
استاد بزرگ فردوسى در اين سروده آگاهى هاى عميق و پر ارزشى را به ما مى دهد.
-نخست اين كه تاريخ گذشتگان ما در هنگامه هائى به خاطر حمله و هجوم بيگانگان و پيش از آن به خاطر عدم وجود نگارش آسان، از پدر به پسر شفاهى مى رسيده است و خانواده هاى بزرگان و انديشمندان، آگاهى ها و علوم و تاريخ گذشته را شفاهى به نسل هاى پس از خود منتقل مى كرده اند.
-نكته دوم اين كه نخستين شهريار ايران كه بر تخت شاهى مى نشيند و تاج كيانى بر سر مى نهد و نخستين زندگى شهريگرى را در جهان پايه مى گذارد، گيومرتن، كيومرث، گيومرث كه به معنى فناناپذير و هميشه جاودان است، بوده است.
دو نام و واژه «گيو» و «مارتن» كه از ريشه سانسكريت و اوستائى و پهلوى است در اكثر زبان هاى جهان با تغيير و تحولى اندك استفاده مى شود.
مارتن، مرتن، مترا، ميترا همه از يك جايگاه برخاسته و در لهجه ها و گويش هاى متفاوت و مختلف شكل و شمايل ديگرى گرفته است.
چنانچه استاد فردوسى سروده است بينش اوستائى در رابطه با پيدايش حيات بر روى زمين با نور و خورشيد و آفتاب و روشنائى پيوندى بزرگ داشته است كه تمامى انديشه ها و اديان جهان نيز اين را از ايران كهن اقتباس نموده اند.
چو آمد به برج حمل آفتاب
جهان گشت با فرو آئين و تاب
بتابيد زانسان ز برج بره
كه گيتى روان گشت ازو يكسره
و يا: كه گيتى دوان گشت ازو يكسره
چه دوان را بگيريم و چه روان، هستى ما بر روى كره زمين را استاد فردوسى از آفتاب و خورشيد مى داند و اين دانش يادگار انديشه كهن و هزاران ساله ايرانيان بوده است.
گيومرتن و فنا ناپذير كه نخستين شهريار شهريگى ايرانشهر است زندگى در آشيانه و مأوا را نيز براى انسان به ارمغان آورده و او را از كوچ ها بازداشته است:
گيومرت شد بر جهان كه خداى
نخستين به كوه اندر آن ساخت جاى
سر تخت و بختش برآمد زكوه
پلنگنيه پوشيد خود با گروه
نه تنها ميترا و يا گيومرت زندگى ساكن در آشيانه كوه را متداول مى كند بلكه لباس پوشى و پوشش را نيز براى نوع بشر مى آورد.
اديان ديگر همين داستان ايران كهن را به گونه اى ديگر و پوشش از برگ درختان و آشيانه گرفتن در باغ عدن براى «آدم» را نقل كرده اند...
تقريباً تمامى نشانه هاى شهريگرى را استاد فردوسى به گيومرت نسبت داده و حتى رام نمودن جانوران و بنيان انديشه نبرد هميشگى نيكى با بدى، اهريمن با اهورامزدا را:
دد و دام و هر جانور كش بديد
زگيتى به نزديك او آرميد
دو تا ميشدندى بر تخت اوى
از آن بر فروزان شده بخت اوى
برسم نماز آمدنديش پيش
از آنجا يگه بر گرفتند كيش
به گيتى نبودش كسى دشمنا
جز اندر نهان ريمن اهريمنا
برشك اندر اهريمن بدسگال
همى رأى زد تا بياگند يال- يعنى رشك و حسد نخستين عامل كينه نبرد و پيدايش بدى است.
بدينگونه آنچه را كه بگفته شاهنامه، نخستين انسان و شهريار شهريگر (متمدن) ايرانى گيومرتن براى جهان مى آورد همانى است كه ميترا آورده است:
شهريگرى، آشيانه نشينى، لباس پوشى، پرستارى آفتاب و خورشيد، كيش دارى و داراى نظم و آئين بودن

استاد فردوسى يافتن آهن و كشف آتش را به فرزند سيامك پور گيومرث نسبت مى دهد.
پس از كشت و دامدارى، دوران آتش و آهن پديد مى آيد
به فرمان شاه جهان بد همه
سپاهى و وحشى و مرغ ورمه
سپاهى دد و دام و مرغ و پرى
سپهدار با كبر كنداورى
پس پشت لشكر گيومرث شاه
نبيره به پيش اندرون با سپاه
هوشنگ پيش از كشف آهن و آتش با بدى و اهريمن مى جنگند و پيروز مى شود و نيكى را پايه مى نهد:
بهم در فتادند هر دو گروه
شدند از دد و دام ديوان ستوه
بيازيد هوشنگ چون شير جنگ
جهان كرد بر ديو نستوه تنگ
كشيدش سر و پاى يكسر دوال
سپهبد بريد آن سر بى همال
چو آمد مر آن كينه را خواستار
سرآمد گيومرث را روزگار
جهاندار هوشنگ باراى وداد
به جاى نيا تاج بر سر نهاد
عدد هفت كه در انديشه شهريگرى ميترا و يا گيومرت جايگاه ويژه اى داشت در هنگامه پادشاهى شاهِ داراى هوش و هنگ تيز جايگاه ويژه اى داشته و او بر هفت كشور حكم مى راند:
چو بنشست بر جايگاه مهى
چنين گفت بر تخت شاهنشهى
كه بر هفت كشور منم پادشاه
به هر جاى پيروز و فرمانروا!
به فرمان يزدان پيروزگر
به داد و دهش تنگ بسته كمر
و زان پس جهان يكسر آباد كرد
همى روى گيتى پر از داد كرد
هوشنگ به پيروى از كيش ميترا فقط يزدان را مى شناسد و بس، هيچ رابط و پيام آورى ميان او و خدا نيست و بدين سان است كه با پديد آوردن آهن، شهريگرى آريائى با شمشير و تبر و اره و تيشه، شاهراه نوينى را در جهت ساختن تمدن هاى شهرنشينى به جاى غارنشينى گيومرث مى گشايد:
نخستين يكى گوهر آمد به چنگ
بدانش زآهن جدا كرد سنگ
سرمايه كرد آهن آب گون
كزان سنگ خارا كشيدش برون
چو بشناخت آهنگرى پيشه كرد
كجا زو تبر اره و تيشه كرد
چون اين كرده شد چاره آب ساخت
ز دريا بر آورد و هامون نواخت
بسنجيد پس هر كسى نان خويش
بورزيد و بشناخت سامان خويش
از آن پيش كاين كارها شد بسيج
ببُد خوردنى ها به جز ميوه هيچ
همه كار مردم نبودى به برگ
كه پوشيدنيشان همه بود برگ
پرستيدن ايزدى بود پيش
نيارا همين بود آئين و كيش
استاد فردوسى سير تحول و تكامل زندگى انسان آريائى را از غارنشينى و شهريارى كشورها و آشيانه سازى و در خدمت خويش در آوردن حيوانات را چنان زيبا و پر محتوا و مختصر و اهورائى مى سرايد و شرح مى دهد كه تا به امروز هيچ انديشمند و دانشمندى نتوانسته است آنچنان زيبا و پر محتوا آنچه را كه او در هزار سال پيش با استناد به اوستاى نخستين و اصيل برايمان به يادگار گذاشته است تكرار كند.
پيدايش آتش كه يكى از اصلى ترين لازمه هاى زندگى بشر متمدن بوده است را استاد فردوسى به هوشنگ شاه نسبت مى دهد و مى گويد كه جشن آتش و سده را نيز او پايه مى گذارد:
برآمد به سنگ گران سنگ خورد
هم آن و هم اين سنگ بشكست خورد
فروغى پديد آمد از هر دو سنگ
دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ
... پديد آمد آتش از آن سنگ باز
.................
شب آمد برافروخت آتش چو كوه
همان شاه در گرد او با گروه
يكى جشن كرد آن شب و باده خورد
سده نام آن جشن فرخنده كرد
زهوشنگ ماند اين سده يادگار
بسى باد چون او دگر شهريار
پلنگينه پوشى كه لباس شاه و نزديكان او بود به سپاهيان و مردم شهرها نيز منتقل شده و:
ز پويندگان هر كه مويش نكوست
بكشت وز ايشان بر آهيخت پوست
چو سنجاب و قاقم چه روباه نرم
چهارم سمور است كش موى گرم
بدينگونه از چرم پويندگان
بپوشيد بالاى گويندگان!
هنگامه شاه هوش و هنگ مرحله نوين و تازه اى از شهريگرى انسان آريائى است كه پوشش برگ جاى خود را به پوشش پوست حيوانات مى دهد و روزبروز با كشفيات و خلاقيت هاى تازه، تمدن تازه پاى سرزمين ميترا گيومرث، گسترده تر مى شود.
و چنانچه استاد فردوسى مى سرايد نسبت به پيشروى تمدن پادشاهى جنگ و جدال با ديوها، كه سياهان بومى سرزمين هاى مجاور بوده اند دنبال مى شود و چه ديوان (بوميان سياه پوست) و شاهان و سپاهيانى كه در اين جنگ و نبردهاى تحميل شهريگرى به زندگى قبيله اى و وحشى قربانى مى شوند و خواهند شد